Día 2: María Callas.
"Catro arias de Puccini” (1959).
O disco, un vinilo de 7”, 45 rpm,
EP, editado no 1959 por “La Voz De Su Amo – 7 ERL 1358”, contén catro arias de
Giacomo Puccini interpretadas pola marabillosa soprano Maria Meneghini, máis
coñecida por “A Callas”: Un Bel Di
Vedremo do Acto II de Madama Butterfly; In
Quelle Trine Morbide do Acto II de Manon Lescaut; Si, Mi Chiamamo Mimi do Acto I de La Boheme O Mio Bambino Caro da ópera nun acto Gianni Schicchi. Todas elas
coa Orquestra Filarmonía dirixida por Tullio Serafin.
O vinilo foi non sei se herdanza
ou agasallo da miña tía Rosiña, a irmá maior do meu pai. A miña tía casara con
home de moitos posibles que chegou a ser secretario do Consulado do EE.UU. en
Vigo. Xunto co meu pai e outros irresponsables formaban o grupo dos
“aliadófilos”, ou sexa os que na Segunda Guerra mundial apoiaban ás potencias
democráticas contra das do Eixe, que se dicía daquela, e que como tales sufrían
as iras dos da camisa azul.
A miña tía tiña grande afección
pola música, non en van o seu pai fora íntimo amigo de Reveriano Soutullo, barítono
e intérprete de instrumentos de pulso e púa, a máis de contador, na Sociedade
“A Oliva” E a mencionada afección facíase respecto reverencial cando falabamos
da ópera e de María Callas. E confeso que probablemente escoitando aqueles
discos de Ataulfo Argenta, Andrés Segovia e Alfredo Kraus naceu a miña afección
pola música académica.
Tería eu catorce ou quince anos
cando, coa arreda de visitar ás miñas tías ía á súa casa da rúa Reconquista a
escoitar música, tomar unha galleta do variado de Cuétara e unha copiña de
Marie Brizard ou viño doce de moscatel Goya. Todo era perfecto ata que a miña
tía escoitaba á Callas entoar:
Un bel di vedremo
levarsi un fil di fumo sull’estremo confin
del mare.
E poi la nave appare.
Poi la nave bianca entra nel porto,
romba il suo saluto.
Entón, con voz agarimosa, non moi
habitual nela, pedíame que cantara con elas; coa Callas e coa miña tía. De nada
valían as miñas protestas de que a peza estaba escrita para soprano e non para
barítono: un novo grolo de anisete servía para desbaratar ás miñas defensas, e
en pouco tempo preguntabámonos:
Chi sarà? Chi sarà?
E come sarà giunto?
Che dirà? Che dirà?
Chiamera Butterfly dalla lontana.
O certo é que a min gustabame mais
a de O Mio Bambino Caro, pero cunha
copiña de anisete un fai o que sexa!
