Onte, volvendo a casa dun paseo frustrado polo
fume dos incendios, atopámonos na rúa do Pino, unha muller do noso tempo que
estaba a varrer a porta da súa casa das moitas cinsas, agullas dos piñeiros, follas
e cortizas dos eucaliptos que o forte vento trouxo ata a cidade.
A muller, á que imos chamar Carmiña, por aquilo de darlle un nome, era das de moito palique, e ao pouco xa
estabamos a falar das cousas do noso tempo, dos xogos no Campo das Caralladas, e tamén das poucas e malas escolas
públicas que había daquela.
Carmiña ten unha irmá con parálise cerebral á
que coida con agarimo dende nena. As dúas irmáns ían xuntas á escola de dona
Luz, onde sofren o abafallo dos outros nenos coa complicidade da mestra. Un día
unha rapariga mais desvergonzada que as demais empurra á paralítica e faina
caer ao chan.
-
Ei
Maruxa! Ten mais coidado ao pasar que fixeches caer á miña irmá!
-
Fea
coma un sapo que é, mellor morta!
Aquilo púxolle á Carmiña un veo nos ollos e antes de se decatar xa estaba
riba da Maruxa dándolle de labazadas, e turrándolle do pelo. O resto dos nenos
fan corro salmodiando entusiasmados:
-
Hai
pelexa! Pelexa, pelexa, pelexa!
Daquela chega a mestra para acabar coa agarrada. Separa ás contendentes, e
castiga a Carmiña, mais non a Maruxa. E aínda mais: dálle recado a Carmiña de
que lle diga á súa nai que ten que vir a falar con ela. A Carmiña non lle
apesara o castigo da mestra pero si o que lle pode contar á nai. Cando se abre
a porta do despacho da mestra, Carmiña sabe que alá dentro pasara algo non
habitual. Porque aínda leva na alma o bico e as palabras da súa nai:
-
Ben
feito, miña ruliña! Mentres te teña a ti para defender á túa irmá non hei de
ter medo nunca mais!
Entón, non sei por que, veume as mentes o poema de Rosalía, A xustiza pola man.
I estonces...
estonces cumpreuse a xusticia:
eu, neles;
i as leises, na man qu' os ferira.
